fbpx
Lidhu me ne

Çkemi! Çfarë po kërkoni?

Poezi

Shkëndijë e diellit ndaj manushaqes – Naim Frashëri

Shkendijë e diellit ndaj manushaqes

Manushaqe bukuroshe,
Pse s’ngre kryet përpjetë,
Po rri e mpit’ edh’ e qetë,
Pse s’zbukuroh e s’shëndoshe?

Pa shiko lulet e tjera,
Q’u çel’ e u lulëzuan,
Shih, pa shih ç’u zbukuruan,
I ngjalli përsëri vera.

O lulez’ e Perëndisë,
Që të mbolli vetë Zoti,
Zgjohu tani q’u ngroh moti,
Erdhi koh’ e gjallësisë;

Se dheu anembanë mbleroi,
E të vdekurit’ u ngrinë,
Gjithë ç’jan’ u përsërinë,
Zoti nga gjum’ i rënd’ i zgjoi.

Më dërgoi dhe tek ti Zoti,
Që të t’ap jetëz’ e ditë,
Të të bije shpirt e dritë,
E të bëhesh si qëmoti.

Prej qiellit bukurinë
Edhe nga parajsa erë
Të kam prurë këtë herë,
Po hape, pa hape gjinë.

Hap syt’ e qesh dhe gëzohu,
Se gaz të math të kam prurë,
Mos më rri si e sëmurë,
Po çelu e zbukurohu.

Shpendëra, hithëra, ferra
përsipër të kanë rënë,
Dritënë t’a kanë zënë
Me fletë shumë të gjera;

Të kanë kallurë gjemba,
Që të çpojn’ e të lëndojnë
Edhe gjaknë t’a helmojnë,
Që të lëvrin nëpër rremba.

Dhe ca nga fletet’ e tua
Me të huaja përzjerë,
Secila do të të bjerë
Dëmn’ e vdekjenë po thua.

Oh! fletëtë që i rrite,
Duke nxjerrë nga gjiri yt,
T’u bënë si halë në syt,
Pa m’u fishk’ e m ‘u drobite!

Dimër t’ math me dëborë,
Me të ftoht’ e me të ngritë
E m’e gjithë ligësitë,
Të la të mjer’ e të gjorë;

Ah, ta zbriti bukurinë
Dhe gjellimn’ e gjithë ç’kishe,
Vdiqe, u trete, u prishe,
Të thatë të shoh taninë!

Po mos u tremp, bëhu trime
Edhe ki durim e shpresë,
E pa silli Zotit besë,
Dhe kësaj fjalësë sime.

Dheu ishte një her’ i shkretë,
Gjë të gjallë nukë kishte,
Dhe fare i rrjepur ishte,
Pa fill bar e pa një fletë!

Ndaj soje gjë s’piperrinte,
Po brenda në atë brumë
Ishte një shpirt i math shumë,
Që prit kohë të buçinte.

Nga ay shpirt i pa anë
Gjërëra pa funt u ngrinë,
Që edhe sot ven’ e vinë,
Edhe të sosurë s’kanë.

Kush pandeh’ të dil nga dheu
Gjithë ky rrëmet q’është sot,
Oh! preveç se i madhi Zot,
Që me dorët të tij e kreu.

Ay, i qofshimë falë
I dha shpesit fluturimnë,
Njeriut mendjen e mejtimnë
Edhe njerëzi e fjalë.

Tani më kanë dërguar
Nga fron i lart’ i Perëndisë,
Si engjëllin e Marisë
Me frymë të shenjtëruar.

Më s’më mban as gjemp as fletë,
Se kam ardhur me shumë mall,
Ndë gjithit tënt dua të ngjall
Zotn’ e math e të vërtetë.

– Naim Frashëri

______________________

Naim Frashëri (Frashër, 25 maj 1846 – Stamboll, 20 tetor 1900) ishte shkrimtar, poet, historian, gazetar, përkthyes, atdhetar dhe një prej përfaqësuesve më të shquar të Rilindjes Kombëtare, i pagëzuar si “apostull i shqiptarizmës” dhe “bilbil i gjuhës shqipe”.

2 Komente

2 Comments

  1. Fjodora

    2 Mars, 2022 at 12:45 pm

    Të kanë kallurë gjemba,
    Që të çpojn’ e të lëndojnë
    Edhe gjaknë t’a helmojnë,
    Që të lëvrin nëpër rremba…

    Shume e bukur

  2. Petro

    2 Mars, 2022 at 11:17 pm

    Bilbili i gjuhes shqipe

Leave a Reply

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.

Keshilla per blerjet tuaja

Më të lexuarat

Keshilla per blerjet tuaja

Shkrime të ngjashme

Poezi

Varfëria  Ju, të pasur, kur rrini Rreth zjarrit me gëzime, Qeshni, hani e pini, Xbaviti me dëfrime, Kërceni e këndoni Dhe çeli e gëzoni,...